അയോദ്ധ്യയിൽ ഉയർന്ന ഭഗവദ് ധ്വജം:

 

അയോദ്ധ്യയിൽ ഉയർന്ന ഭഗവദ് ധ്വജം: 

ചരിത്രത്തിന്റെ നീണ്ടിരുണ്ട നിഴലുകളിൽനിന്നുള്ള മോചനം, നാടിന്റെ ആത്മീയ നവോത്ഥാനം

 

2025 നവംബർ 25 — ഇന്ത്യയുടെ ആധുനിക ചരിത്രത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു ദിനമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടും. 2024-ൽ ശ്രീരാമവിഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രാണപ്രതിഷ്ഠ നടന്നുവെങ്കിലും, ശ്രീരാമക്ഷേത്രസമുച്ചയത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിർമ്മിതിയും അതിന്റെ കൊടിയേറ്റവും 500 വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനും വേദനയ്ക്കും പ്രതീക്ഷകൾക്കും അവസാനം കുറിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ദേശീയപുനർജ്ജനിയുടെ പ്രതീകമായി.

ഈ ചരിത്രനിമിഷം, ഇന്ത്യയുടെ സാംസ്കാരികസ്മരണയിൽ മൂടി വയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ദീർഘനാളത്തെ വിദേശാക്രമണ, ആഘാതങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടിയും ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ പുനരുദ്ധാനവും കൂടിയാണ്.

ഭാരതത്തിന്റെ പുരാതന സ്മൃതികളിൽ പതിഞ്ഞൊരു നഗരം — അയോദ്ധ്യ. ആയിരത്താണ്ടുകളായി ഇതിഹാസങ്ങളുടെ, ആശയങ്ങളുടെ, സമ്പ്രദായങ്ങളുടെ അധിഷ്ഠാനസാക്ഷ്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ഈ നഗരത്തിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ, പ്രാർത്ഥനകൾ, ത്യാഗങ്ങൾ എല്ലാമിപ്പോൾ സഫലമായിരിക്കുന്നു. തലമുറകളായി വായിച്ചും പറഞ്ഞും പഠിച്ച കഥകളിലെ രാമരാജ്യ സങ്കൽപ്പം ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന പ്രതീക്ഷയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്.  മറക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനമല്ല – ഒരു പുതിയ കാലത്തിന്റെ തുടക്കമായിട്ടാണ് നാമിതിനെ കാണേണ്ടത്.

രാമമന്ദിരത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം ഒരു മതവിഷയമോ പ്രദേശിക ആചാരമോ അല്ല; അത് സംസ്കാരത്തിന്റെ, നന്മയുടെ, സാംസ്കാരികമായ ആത്മനിർഭരതയുടെ പുനർസ്ഥാപനമാണ്. നിരവധി വർഷങ്ങളായി നിയമപോരാട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ ദേശീയമായ അഭിവാഞ്ഛ നിയമപരമായ തീരുമാനങ്ങളുടെ  പിന്തുണയോടെയും ഗരിമയോടെയും രാജാധിരാജനായ ശ്രീരാമചന്ദ്രന്റെ ദിവ്യപതാക ഉയർന്നത്  കേവലം ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് മാത്രമല്ല, ഒരു നാടിന്റെ ഹൃദയം തൊട്ടുകൊണ്ടാണ്  ഉയർന്നത്. അനുനിമിഷം പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്ന അനവധി ദേശസ്നേഹികളുടെ മനസ്സുകളിലാണ് ആ ഭഗവദ് ധ്വജം പാറിപ്പറന്നത്.

ധർമ്മത്തിന്റെ പ്രതീകവും, സമഗ്രസമാധാനത്തിന്റെ സന്ദേശവുമാണത്. അയോദ്ധ്യയിൽ ഉയർന്ന ധ്വജം, യുദ്ധവിജയത്തിന്റെ ചിഹ്നമല്ല, പകരം, ധർമ്മത്തിന്റെ, സമാധാനത്തിന്റെ, സമത്വത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. രാമായണത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാഷ്യവും ഒടുവിൽ പറയുന്നത് “ധർമ്മം വിജയിക്കുന്നു” എന്ന് തന്നെയാണല്ലോ. രാമരാജ്യത്തിന്റെ പ്രതീകം.

ചരിത്രത്തിൽ ഉടനീളം കാണാവുന്ന വിദേശ- അധിനിവേശാക്രമങ്ങളുടെ പിന്നിലുള്ള തന്ത്രം, ഏറെക്കുറെ ഒന്നാണ്.  അതിക്രമിച്ചു കീഴടക്കി സമ്പത്ത് കൊള്ളയടിക്കുക, പിന്നെ മതപ്രചാരം നടത്തി കീഴടക്കിയ സമൂഹത്തിലെ കുറേപ്പെരെയെങ്കിലും അവരുടെ കൂടെക്കൂട്ടി, സമൂഹത്തെ മതപരമായി മാറ്റി, സാംസ്കാരികമായും അവരെ കീഴടക്കുക. ആക്രമികളോട് എതിർക്കുന്നവരെ വകവരുത്താൻ അവരുടെ തന്നെ കൂട്ടത്തിലെ മതം മാറിയ ഇക്കൂട്ടരെ ഉപയോഗിക്കുക.  യൂറോപ്പ്, ആഫ്രിക്ക, അമേരിക്ക, ഇന്ത്യ എന്നിവിടങ്ങളിൽ എല്ലാം നടന്ന അധിനിവേശങ്ങളിൽ കാണുന്ന സ്ഥിരം രീതിയാണിത്. ആക്രമോത്സുകമായ ഒരു രാജ്യം മറ്റ് രാജ്യങ്ങളെ കീഴടക്കിയിട്ട് അവരുടെ അധികാരം ഉറപ്പാക്കുന്നത്  മതവിജയത്തിലൂടെയാണ്. 

ഇന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാമികഭരണത്തിൽ ഇത് വ്യക്തമായിരുന്നു. മുഹമ്മദ് ഗസ്നിയുടെ  കാലം മുതൽ ഔറംഗസീബ് കാലഘട്ടം വരെ ആയിരക്കണക്കിന് ക്ഷേത്രങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും, മൂർത്തികൾ തകർത്ത് ആ ഇടങ്ങളിൽ മസ്ജിദുകൾ പണിയുകയും, ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ അത് കൂട്ട മതംമാറ്റങ്ങൾക്കും മതപരമായ പീഡനങ്ങൾക്കും വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യയിൽ കാശി, മഥുര, അയോദ്ധ്യ തുടങ്ങിയ സുപ്രധാന ക്ഷേത്രങ്ങൾ തകർക്കപ്പെട്ടതും മതം അടിച്ചേൽപ്പിച്ചു ജനതയെ കീഴടക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായിട്ടായിരുന്നു. ആഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ അടുത്ത കാലത്ത് താലിബാൻ തകർത്ത ബാമിയാൻ ബുദ്ധപ്രതിമകൾ ആദ്യ അധിനിവേശക്കാരേക്കാൾ ആവേശം മൂത്ത നാട്ടുകാരുടെ ഉത്സാഹമാണ്.

പ്രാദേശിക ധാർമിക-സാംസ്കാരിക ഘടനയെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഓരോ അധിനിവേശവും ഉണ്ടായത്. പല തലമുറകൾക്ക് ശേഷവും അവരിലെ മുറിവുകൾ അവശേഷിച്ചു. കൂട്ട മതം മാറ്റങ്ങൾക്കു ശേഷം പല സമൂഹങ്ങളും പഴയ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽനിന്ന് ഏറെ അകന്നു. തലമുറകൾ കഴിയുമ്പോൾ  സമൂഹം പുതിയ തിരിച്ചറിവുകളാണ് ഏറ്റെടുക്കുക. അങ്ങിനെ നിർബ്ബന്ധിക്കപ്പെട്ട് മതം മാറിയവർ അവരുടെതന്നെ പൂർവ്വികർ അനുഭവിച്ച പീഡനങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും നിഷേധിക്കുകയോ മറക്കുകയോ ചെയ്യുക  സാധാരണമാണ്. കയ്യേറ്റക്കാർ ആഗ്രഹിച്ചതും നടപ്പിലാക്കിയതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.  അമേരിക്കയിലോ ചില ആഫ്രിക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലോ കണ്ടതുപോലുള്ള വ്യാപക മതമാറ്റം ഇന്ത്യയിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ബഹുസ്വരമായ ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ചിന്താശീലർക്ക് ഏകതാന സ്വഭാവമുള്ള ക്രിസ്ത്യൻ, ഇസ്ലാമിക വിദേശസംസ്കാരങ്ങൾ സ്വീകാര്യമാവുകയില്ല.  എന്നിരുന്നാലും, മിഷനറിമാരും കോളനിയൽ ഭരണകൂടവും മതത്തെയും, പാശ്ചാത്യ വിദ്യാഭ്യാസത്തെയും അതിനായി വേണ്ടരീതിയിൽ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ!  ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് സാംസ്കാരികമായും ഭരണപരമായും വിശ്വസ്തരായ ഇംഗ്ലീഷ്-വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ ഒരു ഇന്ത്യൻ വർഗ്ഗത്തെ സൃഷ്ടിച്ചത്  അവർ പലപ്പോഴും വെള്ളക്കാരെക്കാൾ വെള്ളക്കാരുടെ മനസ്സുമായി ഭാരതീയസമൂഹത്തിൽ വർത്തിക്കുമെന്ന ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ടാണ്. ഇവർ നിയമവ്യവസ്ഥയിലും, സിവിൽ സർവീസിലും വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുകയും, പരമ്പരാഗതമായ സാംസ്കാരിക രീതികളിൽ നിന്നും മാറിനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. 

ഇന്ത്യയിൽ, ശക്തമായ സ്വദേശീയ മത-സാമൂഹിക സ്ഥാപനങ്ങൾ നിലനിന്നതുകൊണ്ട് ക്രൈസ്തവമതത്തിന് (മതമാറ്റം ഉൾപ്പെടെ) ചില പ്രത്യേക പ്രദേശങ്ങൾ (ഉദാ., ഗോവ, കേരളം, വടക്കുകിഴക്ക്) ഒഴികെ വ്യാപകമായ രീതിയിൽ വളരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വടക്കേ ഇൻഡ്യയിലാകട്ടെ ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറിക്ക് വലിയ സ്വാധീനമുണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ ഇസ്ലാമികമായ അധിനിവേശവും മതം മാറ്റവും സാംസ്കാരിക അധിനിവേശവുമാണ് ഏറെ ആഴത്തിൽ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്.  അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവർക്ക് അയോദ്ധ്യയിലെ ശ്രീരാമമന്ദിരത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം ഒരു വെറും ക്ഷേത്രം പുതുക്കി നിർമ്മിക്കുക എന്നത് മാത്രമല്ല. ഇത് ചരിത്രപരമായ ദൗർഭാഗ്യങ്ങളെ യഥാതഥമായി അംഗീകരിക്കുന്നതും, ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ആത്മാഭിമാനം തിരികെ കൈക്കൊള്ളുന്നതുമായ, ഒരു ദീർഘകാല സാംസ്കാരിക-ആദ്ധ്യാത്മിക യുദ്ധത്തിന് ശേഷമുള്ള ആശ്വാസനിശ്വാസം തന്നെയാണ്.

രാജ്യത്ത് ചരിത്രപരമായ അനീതികളുടെ “സത്യസ്വീകാര്യവും-പുനരൈക്യപ്രവർത്തനവും”" (Truth and Reconciliation) എന്ന ആശയം സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയുടെ സമയത്ത് 1947-ൽ തന്നെ സ്വീകരിക്കാമായിരുന്നുവെങ്കിലും, അന്നത് നടന്നില്ല. പക്ഷേ വൈകിയെത്തിയ ഒരു സാംസ്കാരികനീതിയാണ് ഈ പുനർനിർമ്മാണം. 

ശ്രീരാമ മന്ദിരത്തിന് മുകളിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ഭഗവദ് ധ്വജം രാഷ്ട്രചരിത്രത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലും  ഉണർവുമാണ്. പഴയ മുറിവുകൾ ഉണക്കി പുതിയ പ്രഭാതത്തിന്റെ  സൂര്യോദയത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രതീകം പോലെയാണിത്. ഇത് ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിന്റെ അക്ഷയചിഹ്നമായി എന്നും നിലനിൽക്കട്ടെ.

 

ഒരു നാട് കീഴടക്കാനും അതിലെ ജനങ്ങളെയും സ്ഥാപനങ്ങളേയും ഇല്ലാതാക്കാനും അധികം നാൾ വേണ്ട. ഒരു സംസ്കാരത്തെ തീരെ തകർക്കാൻ നൂറ്റാണ്ടുകൾ വേണം. എന്നാൽ അതിനെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനുള്ള പരിശ്രമം തുടങ്ങിവയ്ക്കാൻ ശക്തമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടും നേതൃത്വവും ഒപ്പം ഒരു തലമുറയുടെ ധൈര്യവും  മതിയാകും. ഇന്ന് ഭാരതത്തിന് അതെല്ലാമുണ്ട്.

The Bhagavad Dhvaja Rising Over Ayodhya:

 

The Bhagavad Dhvaja Rising Over Ayodhya:

 A Nation’s Spiritual Renewal and Liberation from the Long Shadows of History

November 25, 2025, will be remembered as a defining moment in modern Indian history. Though the consecration of the Sri Rama idol took place in 2024, the completion of the entire Ram Mandir complex and the final hoisting of the sacred flag marked the culmination of 500 years of waiting, struggle, pain, and hope. It stands today as a symbol of cultural resurgence and national self-renewal. 

This historic moment is more than the completion of a temple. It signifies India’s psychological and civilizational recovery from centuries of foreign invasion, desecration, and cultural trauma—burdens carried silently in the collective memory of the nation.

Ayodhya—enshrined in India’s oldest memories, a city celebrated through millennia of epics, ideals, and spiritual traditions—has finally seen the fulfilment of generations of hope, prayer, and sacrifice. The ideal of Rama Rajya, repeated in stories across centuries, was not merely a political concept but a moral aspiration embedded in the Indian soul.

This is not merely the end of a dark chapter; it is the beginning of a renewed era.

The reconstruction of the Ram Mandir is not a sectarian event, nor merely the revival of a regional custom. It is the restoration of cultural dignity, the reaffirmation of a moral order, and a declaration of civilizational self-confidence. After decades of legal battles and public debate, the divine flag of Sri Ramchandra—Rajadhiraja, the King of Kings, rose not only over a structure but over the hearts of millions who longed for this moment. 

The flag of Bhagavan Rama is not a symbol of conquest. It is a symbol of dharma, harmony, and universal peace. The Ramayana’s central message has always been: Dharma triumphs. And the Ram Mandir stands as the most visible emblem of that truth. 

Invasions and the Strategy of Cultural Transformation

A striking pattern runs through the history of invasions across Europe, Africa, the Americas, and India: military conquest is often followed by cultural and religious transformation. 

Invaders looted wealth, destroyed institutions, and then sought to reshape the cultural landscape—often through religious expansion. By converting sections of the native population, they created internal allies who would, consciously or unconsciously, resist any attempt to reclaim indigenous identity. Over generations, the descendants of these converts often forgot the trauma experienced by their ancestors and embraced new identities that aligned them more with the invaders than with their own heritage. This strategy was visible across continents.

 Islamic Invasions and India’s Experience

In India, this dynamic played out dramatically during centuries of Islamic rule.

From the era of Mahmud Ghazni to Aurangzeb, thousands of temples were destroyed, deities were defaced, many sacred sites were converted into mosques, and in several regions, coercive conversions and religious persecution followed. Ayodhya, Kashi, and Mathura—three of Hinduism’s holiest centres—experienced this cultural and spiritual assault.

The destruction of the Bamiyan Buddha statues in Afghanistan by the Taliban—even in modern times—shows how deeply these iconoclastic impulses persist.

The purpose was clear: to dismantle local religious structures and establish the supremacy of the conqueror’s faith. The wounds of that long period still echo through communities across the subcontinent. Generations later, forced converts often distanced themselves from their ancestral traditions, sometimes even opposing the revival of those traditions—another testament to the long-term success of the invaders’ strategy. 

Colonial Rule and Cultural Engineering 

India did not undergo mass conversion of the kind seen in the Americas or Africa, but colonial rulers and missionaries used a different approach: religion and Western education as tools of cultural re-engineering. By creating an English-educated elite loyal to British values, they shaped a class that often seemed more British in mind than Indian in spirit. Many among this class played key roles in administration and governance while distancing themselves from traditional cultural structures.

Yet, India’s deep-rooted religious and social institutions resisted widespread conversion. Christianity grew only in specific regions such as Goa, Kerala, and the Northeast, but failed to make significant inroads in the Hindi heartland, where Islamic influence and memory were historically more profound.

Why the Ram Mandir Matters So Deeply 

For North India, where centuries of cultural invasion left lasting marks, the rebuilding of the Ram Mandir is not merely architectural reconstruction. It is the moral acknowledgment of historical wrongs and the reclamation of civilizational dignity.

Had India, during the time of Independence in 1947, embarked on a process like the global principles of Truth and Reconciliation, many historical grievances might have been addressed earlier. But that did not happen. Thus, the rebuilding of the Ram Mandir represents a long-overdue act of cultural justice.

Today, the sacred flag rising above the temple stands as a reminder, a healing force, and a beacon of renewal — the sunlight after centuries of shadow. May it continue to inspire generations yet to come.

Conquering a land may take only years. Destroying a culture may take centuries.

But reviving a civilization requires only vision, leadership, and courage, and the strength of a single generation willing to heal the past and rebuild the future.

 

Today, India possesses all these.

Jai Hind!

The 18 Steps Divine - A Review of Dr. Sukumar's Ayyappa Devotional Song Album

 

The 18 Steps Divine - A Review of Dr. Sukumar's Ayyappa Devotional Song Album

By Gopinathan Pillai, USA

Dr. Sukumar from Canada presents his new album, “Padikal Pathinettu (The 18 Steps Divine) – Ayyappa Devotional Songs,” to Ayyappa devotees worldwide. This collection of 19 devotional songs is set for release just before the commencement of the 2025-2026 Mandalam pilgrimage season.

These songs are the "flowers" that have blossomed in the composer’s own heart; Dr. Sukumar has personally scored all the music and rhythmic patterns.

I was fortunate enough to hear one of the songs immediately after he composed it while climbing the Divine Sopanam (sacred steps) with his Irumudikettu (the traditional offering bundle carried in the pilgrimage to Sabarimala). The songs in this album are a sweet melody of divine experience—an experience that every Ayyappa devotee can pack into their own Irumudikettu alongside the customary ghee-filled coconut. As devotees ascend the mountain this Mandalam season, these hymns will fill their minds and hearts. The inherent grace and rhythmic beauty of these compositions, combined with their profound spiritual meaning, transport us to an ineffable realm of sublime spirituality.

The album fittingly begins with a Ganesha invocation. The very first song, rich with the fragrance of Malayalam and presented first in alphabetical order, is the veneration of the Vighneshwara:

“Aanamukhanē Śrī Gaṇanāyakā, Pāhimām Vighnēśvarā”

All knowledge (Vidya) and non-knowledge (Avidya) shines clearly in His intellect. The poet, noting that "Lord Ganesha composed countless poems with his single-tusk stylus," connects us to the composition of the Mahabharata. As the saying goes, "It is just Veda Vyasa's intellectual remnants that form the entire world," signifying that all knowledge is contained therein, and what is not found there is found nowhere else.

Among the Ayyappa hymns featured in this album, the first song is particularly notable: “Mandalamayal Manmanamaakum Mandiramellaam Aninjorungum…”—meaning, “When the season of Mandalam arrives, my mind-temple gets excited and adorned with the fineries in anticipation.” Listening to this, the devotee's heart naturally prepares itself for the sight of the Swami at Sabarimala, and the mind is effortlessly drawn to His Divine Presence, achieving the ultimate fulfillment of human birth.

The third song opens with a deeply contemplative question: "Akathirunnaaro Saranam Vilikkunnu; Ayyappa Swamiyo Njano?” (Who is calling out 'Sharanam' from within? Is it Ayyappaswami himself or is it just me?) Finding the answer to this enigma is indeed finding everything there is to know. What a profound expression of Advaita (Non-Dualism) we find here! The philosopher-lyricist realizes that the sound heard both within and without is one and the same, casting aside all dualistic thought. This insight is not easily grasped by ordinary people struggling with worldly hardships—it is the inner realization of the “Tat Tvam Asi” (That Thou Art) Mahavakya.

In another song, he writes: “Vrischikappurameri Vratham Nokkuunnu, mura thettaathe Saranam Vilikkunnu.” The poet describes the observance of the Vratam (penance) as the "magician called time" seated upon a scorpion (Vrischikam being both the month and the synonym for Scorpion), suggesting that the rigorous discipline is a wearisome journey for a devotee who is engrossed in the daily trials and tribulations of the world. In this state, the devotee transcends the dualities of heat and cold, love and hate, etc.

The subsequent verses elucidate the inner meaning of the “Eighteen Sacred Steps”: the ten senses and the five elements constitute fifteen, which, combined with the Mind, Intellect, and Ego (Ahamkara), total eighteen. This delineation of the essence of life is a fundamental basis of Indian philosophy. At Sabarimala, we get to introspect as we climb up the eighteen sacred steps.

As evening sets and the sun's light fades, darkness spreads everywhere—except in the poet's heart, where the sacred flame of Ayyappaswami's divine light remains eternally lit.

When the Swami's name fills the heart, all sorrows depart from the mind. The dualistic perception that the Swami and the devotee are two separate entities dissolves. The devotee arrives at the moment of realizing the great dictum, "Tat Tvam Asi," which is also engraved in bold letters atop the sanctum sanctorum of the temple. This spiritual knowledge becomes the very pulse of the devotee's heart. The song, “Swamikku Swamiye Bhakthan; Ayyappa Swamikku Swamiye Bhakthan”—further postulating that “The devotee is the Swami, even for the Swami himself,”—is another clear reflection of this thought. It is only at this temple that all devotees are addressed as Swamy – the Lord, sharing the same name as the deity of the temple, Swamy Ayyappa.

The devotee understands that ‘Janmajanmaanthara sukruthamee janmam,’ meaning, "This human birth on earth is the merit of good deeds across many lifetimes." The ego ("Aham") of the devotee starts to dissolve as he lays down the bundle of sins and virtues he carries. The holy name of Ayyappa becomes the light that banishes the darkness of the Ego, which is the ultimate goal of all spiritual inquiry. The heart of such a devotee is eternally filled with Ayyappa's divine compassion. The name of Ayyappa, the beloved of devotees and giver of salvation, continuously fills the mind. For this very purpose, Ayyappa resides in the forest, transcending time. The devotee whose heart is filled with the name of Harihara attains the realization that they and Ayyappa are one, and the darkness of ignorance dissolves away.

While Ayyappa hymns are plentiful, Dr. Sukumar's songs lead us down a distinctly different path of spiritual depth and contemplation. They are a clear manifestation of his personal spiritual experience. Every song in this album is suitable for both silent, solitary recitation and communal bhajan singing. I sincerely wish that this album may become a companion for every Ayyappa devotee.

You can listen to this collection of devotional songs, which runs for nearly two hours, here:

https://www.youtube.com/watch?v=dPn0BiZLlzY

ഡോ. സുകുമാർ കാനഡയുടെ “പടികൾ പതിനെട്ട് - അയ്യപ്പ ഭക്തിഗാനങ്ങൾ”

 

ഡോ. സുകുമാർ കാനഡയുടെ  “പടികൾ പതിനെട്ട് - അയ്യപ്പ ഭക്തിഗാനങ്ങൾ” 

ഗോപിനാഥൻ പിള്ള,  യു എസ് എ

2025 - 2026 മണ്ഡലകാലാരംഭത്തിൽ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള അയ്യപ്പഭക്തന്മാർക്കായി ഡോ. സുകുമാർ കാനഡ നൽകുന്ന പുതിയ ആൽബമാണ് “പടികൾ പതിനെട്ട് - അയ്യപ്പ ഭക്തിഗാനങ്ങൾ”. ഇതിലെ ഗാനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മനസ്സിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കളാണ്. ഇതിനു താളലയങ്ങൾ നല്കിയിട്ടുള്ളതും സുകുമാർ തന്നെയാണ്. 

അടുത്തയിടക്ക് ഇരുമുടിക്കെട്ടുമേന്തി അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ ദിവ്യസോപാനം കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മനസ്സിൽ വിരിഞ്ഞ ഒരു ഗാനം ഏഴുതിയ ഉടനെതന്നെ അപ്പോൾ തന്നെ കേൾക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.  പടികയറുന്ന ഓരോ അയ്യപ്പഭക്തൻ്റെയും  ഇരുമുടിക്കെട്ടിൽ  നെയ്‌ത്തേങ്ങയോടൊപ്പം നിറയ്ക്കാവുന്ന ദിവ്യാനുഭൂതിയുടെ മധുരസ്വരമാണ് ഇതിലെ ഗാനങ്ങൾ.  മലകയറുന്ന അയ്യപ്പ ഭക്തന്മാർക്കായി ഈ മണ്ഡലക്കാലാരംഭത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇത് അവരുടെ മനസ്സിൽ  നിറക്കുന്നു. താളലയ സൗകുമാര്യമാർന്ന ഈ കീർത്തനങ്ങൾ   ഭാവാർത്ഥസംയുക്തം കൂടിയാകുമ്പോൾ അത് നമ്മെ  മറ്റൊരു അലൗകിക സൗകുമാര്യത്തിൻ്റെ അനിർവാച്യമായ അനുഭൂതിയിൽ എത്തിക്കുന്നു.  ഗണപതി സ്തുതിയോടെയാണ് ആൽബം ആരംഭിക്കുന്നത്. അക്ഷരക്രമത്തിൽ ആദ്യത്തേതും മലയാളത്തിൻ്റെ മണമൂറുന്നതുമായ

“ആനമുഖനെ ശ്രീഗണനായകാ പാഹിമാം വിഘ്നേശ്വരാ”

എന്ന വേദാദിവന്ദ്യപ്രഭുവായ വിഘ്നേശ്വര സ്തുതിയോടെ ആദ്യഗാനം ആരംഭിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ ബുദ്ധിയിൽ വിദ്യയും അവിദ്യയും ആയ എല്ലാംതന്നെ തെളിഞ്ഞുവിളങ്ങുന്നു. ‘ഏകദന്തമാം എഴുത്താണിയിൽ തീർത്തൂ കാവ്യമനേകം’ എന്നു പറയുന്ന കവിയുടെ മനസ്സ് എത്തിച്ചേരുന്നത് മഹാഭാരത രചനയിലേക്കാണ്. “വ്യാസോച്ഛിഷ്ടം ജഗദ് സർവ്വം” എന്നാണല്ലോ! എല്ലാ അറിവുകളും അതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.  അതിൽ ഇല്ലാത്തത് മറ്റെങ്ങും കാണുകയുമില്ല.

ഈ ആൽബത്തിൽ ഇടം നേടുന്ന അയ്യപ്പ കീർത്തനങ്ങളിൽ  ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ് ആദ്യത്തെ ഗാനം:  “മണ്ഡലമായാൽ മന്മനമാകും മന്ദിരമാകെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങും” എന്നത്. ഇതുകേൾക്കുമ്പോൾ സ്വാമിഭക്തരുടെ ഹൃദയവും സ്വാമിയെകാണാൻ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങും. മാത്രമല്ല ഓരോ അയ്യപ്പഭക്തൻ്റെയും മനസ്സ് സ്വാമിസവിധത്തിൽ അറിയാതെ എത്തിച്ചേരുന്നു. അയ്യനെക്കണ്ട് നരജന്മസാഫല്യം അടയും. ‘അകത്തിരുന്നാരോ ശരണം വിളിക്കുന്നു അയ്യപ്പസ്വാമിയോ ഞാനോ?” എന്ന ചോദ്യത്തോടെയാണ് മൂന്നാമത്തെ ഗാനം തുടങ്ങുന്നത് . ഈ സമസ്യയുടെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയാൽ  എല്ലാം ആയി. എത്ര ഉദാത്തമായ അദ്വൈതഭാവനയാണ് ഇതിൽ നമുക്കു കാണാനാകുന്നത്!. എല്ലാം ദ്വൈതചിന്തകളെയും മാറ്റിനിർത്തി അകത്തും  പുറത്തും  കേൾക്കുന്നത് ഒരേ ശബ്ദം തന്നെയാണെന്ന് തത്ത്വചിന്തകൻ കൂടിയായ ഗാനരചയിതാവ്   തിരിച്ചറിയുന്നു.. ഇല്ല, ഇത് ഭൗതികജീവിതക്ലേശങ്ങളിൽപെട്ടുഴലുന്ന സാധാരണക്കാരായ നമുക്കത്ര എളുപ്പം പിടികിട്ടുന്ന ഒന്നല്ല. അത് തത്വമസിയുടെ ആന്തരഭാവം തന്നെയാണല്ലോ. “കാലമാകുന്ന മാന്ത്രികൻ വൃശ്ചികപ്പുറത്തിരുന്നു വൃതം നോറ്റ് മണ്ഡലക്കുളിരണിയിക്കുകയാണ്”. വൃശ്ചികം എന്നാൽ തേൾ എന്നും അർത്ഥമുണ്ടല്ലോ! വൃതപരിശീലനം തേളിന്റെ  പുറത്തിരുന്നുള്ള പരിക്ഷീണമായ യാത്രയാണെന്ന് കവി പറയാതെ പരുകയാണ്. ശീതോഷ്ണങ്ങളാകുന്ന  ദ്വൈതങ്ങളിൽ നാം  എത്തിച്ചേരുന്നു. തുടർന്ന് പതിനെട്ടുപടികളുടെയും  ആന്തരികാർത്ഥം പറഞ്ഞുതരുന്ന വരികളാണ്  പത്തിന്ദ്രിയങ്ങളും പഞ്ചഭൂതങ്ങളും ചേർന്ന് പതിനഞ്ചും മനസ്സ്, ബുദ്ധി, അഹങ്കാരം എന്നീ മൂന്നുംകൂടിച്ചേർന്ന പതിനെട്ടുപടികൾ. സന്ധ്യയായി, പാരിനു പ്രകാശം നൽകിയ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു, ഇരുൾ എങ്ങും വ്യാപിച്ചു, കവിയുടെ മനസ്സൊഴിച്ച്, അവിടെ ഇപ്പോഴെന്നല്ല, എപ്പോഴും അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ ദിവ്യജ്യോതിസ്സിൻ്റെ തിരുനാളം തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.

സ്വാമിയുടെ  നാമം ഉള്ളിൽ നിറയുമ്പോൾ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മനസ്സിൽനിന്നും വിട്ടകലുന്നു. സ്വാമിയും ഭക്തനും രണ്ട്  എന്ന ദ്വൈതാദ്വൈത ഭാവങ്ങൾ വിട്ടകലുന്നു.  അത് നീ തന്നെ “തത് ത്വം അസി” എന്ന മഹാവാക്യത്തിൻ്റെ പൊരുൾ അറിയുന്ന മുഹൂർത്തം എത്തിച്ചേരുന്നു. ആ അറിവ്  ഭക്തൻ്റെ ഹൃദയസ്പന്ദനമായി മാറുന്നു. “സ്വാമിക്ക് സ്വാമിയേ ഭക്തൻ” എന്ന ഗാനവും ഈ ചിന്തയുടെ ബഹിസ്ഫുരണമാണ്.

 “ജന്മജന്മാന്തര സുകൃതമീ ജന്മം മന്നിലീ മനുഷ്യജന്മം” എന്ന് ഭക്തൻ മനസിലാക്കുന്നു.  കെട്ടുമേന്തി എത്തുന്ന അയ്യപ്പൻ്റെ “അഹം” എന്ന ഭാവമകലുന്നു. ആ ഇരുട്ട് വിട്ടകലുന്നതിനുള്ള വെളിച്ചമായി അയ്യപ്പതിരുനാമം മാറുന്നു. അങ്ങിനെയുള്ള ആ ഭക്തൻ ധന്യധന്യനായി തീരുന്നു. “അഹം ഒടുങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ സ്വാമി ഭക്തൻ”.  “അഹം” ഒടുങ്ങുന്നതിലേക്കാണല്ലോ നമ്മുടെ എല്ലാ ആധ്യാത്മിക വിചിന്തനങ്ങളുടെയും പരമലക്‌ഷ്യം. അങ്ങിനെയുള്ള ഭക്തൻ്റെ ഹൃത്തിൽ അയ്യപ്പൻ്റെ ദിവ്യകാരുണ്യം ആചന്ദ്രതാരം നിറയുന്നു. (ആചന്ദ്രതാരപ്രകാശം ദിവ്യംഅയ്യപ്പ രൂപം മനസ്സിൾ വിരിഞ്ഞാൽ..) ഭക്തപ്രിയനും മുക്തിദായകനുമായ അയ്യപ്പ തിരുനാമം അനിശം മനസ്സിൽ നിറയുന്നു. അത് നല്കുന്നതിലേക്കായി അയ്യപ്പൻ കാലതിവർത്തിയായി കാനനത്തിൽ വാഴുന്നു. (“കാലാതിവർത്തിയായ് കാനനത്തിൽ വാഴും..”)  ഹരിഹര നാമം ഉള്ളിൽ നിറയുന്ന ഭക്തനും അയ്യനും ഒന്നുതന്നെയെന്ന ബോധം ഉള്ളിലുറക്കുന്നു. അജ്ഞാനമാകുന്ന ഇരുൾ പടിയിറങ്ങുന്നു.

അയ്യപ്പ കീർത്തനങ്ങൾ വളരെ സുലഭങ്ങളാണ്. എന്നാൽ അതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സരണിയിലേക്കാണ് സുകുമാറിൻ്റെ ഈ ഗാനങ്ങൾ നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത്. ഇത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അനുഭൂതിയുടെ നിദർശനമാണ്. ഒറ്റക്കിരുന്നു മൗനമായി ചൊല്ലാനും ഒന്നിച്ചു കൂട്ടായി ഭജനയായി പാടാനും പറ്റുന്നവയാണ് ഇതിലെ ഏതൊരുഗാനവും. ഇത് ഓരോ അയ്യപ്പഭക്തനും കൂട്ടായിത്തീരണേ എന്നാശംസിക്കുന്നു. 

 

രണ്ടുമണിക്കൂറോളം വരുന്ന ഈ ഭക്തിഗാനങ്ങൾ കേൾക്കാൻ   https://www.youtube.com/watch?v=dPn0BiZLlzY